مثلًا وقتى محتشم مىگويد : اين ماهى فتاده به درياى خون كه هست * زخم از ستاره بر تنش افزون حسين توست و يا دعبل در محضر امام رضا عليه السلام مىسرايد : أفاطم لو خلت الحسين مجدلا * و قد مات عطشانا بشط فرات اذا للطمت الخد فاطم عنده * واجريت دمع العين فى الوجنات « 1 » بسيار بهتر و رسا تر عمق مصيبت را به مخاطبانش منتقل مىكند ، هر چند چنين واقعه‌اى بعينه اصلًا رخ نداده باشد . بسيار غلط و ناروا است كه بگوييم حتما بايد تمامى الفاظ ناقل مصيبت به سند معتبر به او رسيده باشد ، زيرا شيوه بيان يك معنى و مفهوم گونه‌هاى مختلفى دارد . آيا رساندن معناى عشق و محبت با تصاوير خيالى خرافه پرستى است ؟ آيا بيان شوق و علاقه زياد در ظاهر قالبى توهمى خرافه است ؟ آيا بيان شدت مصيبت و حزن با به تصوير كشيدن صورتى خيالى باطل و باطل پرستى است ؟ در اين صورت بايد يكى از عوامل بسيار موثر و سازنده كه حيات

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، علامه مجلسى : 45 / 257 .